تبلیغات
اعجاز حقیقی خداوند - اعجاز قدرت خداوند در افرینش زمین و اسمان در بیان امیر المومنین
    خوراک | RSS
 خوراک وب

    فهرست | MENU

    پیوندهای ما

    ابر برچسب ها

.:: به پایگاه اینترنتی اعجاز حقیقی خداوند خوش آمدید ::.

امروز: 




     اعجاز قدرت خداوند در افرینش زمین و اسمان در بیان امیر المومنین
پنجشنبه 17 شهریور 1390  بسم الله الرحمن الرحیم  دسته بندی : اعجاز علمی  نظر دهید!

 

بنامش در پناهش

 

فی عَجیبِ صَنْعَةِ الْكَوْنِ

از خطبه هاى امام(علیه السلام) است

كه درباره شگفتى جهان آفرینش ایراد فرموده است.

1. سند خطبه:

مطابق نوشته مصادر نهج البلاغه از جمله كسانى كه این خطبه را نقل كرده اند زمخشرى در كتاب ربیع الابرار است و با اینكه او بعد از سیّد رضى مى زیسته، با توجّه به تفاوتهایى كه نقل او با نهج البلاغه دارد چنین بر مى آید كه او خطبه را از منبع دیگرى گرفته است و همچنین ابن اثیر در كتاب لغت خود نهایه در دو مادّه «ثعجر» و «ازر» به آن اشاره كرده و تفاوتهایى كه میان نقل ابن اثیر و نهج البلاغه است نیز نشان مى دهد كه او خطبه را از منبع دیگرى اخذ كرده است. (مصادر نهج البلاغه، ج 3، ص 117) باید توجّه داشت كه ابن اثیر در دو مادّه «ارز» و «ثعجر» اشاره به این خطبه كرده و در ماده «أزر» ـ آن گونه كه مصادر گفته ـ به آن اشاره اى نكرده است.

 

وَ كَانَ مِنِ اقْتِدَارِ جَبَرُوتِهِ، وَ بَدِیعِ لَطَائِفِ صَنْعَتِهِ، أَنْ جَعَلَ مِنْ مَاءِ الْبَحْرِ الزَّاخِرِ الْمُتَرَاكِمِ الْمُتَقَاصِفِ،

یَبَساً جَامِداً، ثُمَّ فَطَرَ مِنْهُ أَطْبَاقاً، فَفَتَقَهَا سَبْعَ سَماوَات بَعْدَ ارْتِتَاقِهَا، فَاسْتَمْسَكَتْ بِأَمْرِهِ،

وَ قَامَتْ عَلى حَدِّهِ. وَ أَرْسَى أَرْضاً یَحْمِلُهَا الاَْخْضَرُ الْمُثْعَنْجِرُ،

وَ الْقَمْقَامُ الْمُسَخَّرُ، قَدْ ذَلَّ لاَِمْرِهِ، وَ أَذْعَنَ لِهَیْبَتِهِ، وَ وَقَفَ الْجَارِی مِنْهُ لِخَشْیَتِهِ.

ترجمه

یكى از نشانه هاى اقتدار و جبروت خداوند و آفرینش بدیع و دقیق او این است كه از آب دریاى پهناور و موّاج و متراكم كه امواجش سخت به هم مى خورد

و صداى عظیمى از آن بر مى خاست لایه خشك و جامدى آفرید، سپس از آن طبقاتى به وجود آورد و آنها را از هم باز كرد و هفت آسمان را تشكیل داد،

بعد از آنكه به هم پیوسته بودند; همه آنها به فرمان او برقرار ماندند و در حدّ و اندازه اى كه او تعیین كرده بود قرار گرفتند،

آنگاه زمینى به وجود آورد كه دریاى عظیم و مسخّر شده اى آن را بر دوش خود حمل مى كرد دریایى كه در برابر فرمانش خاضع و در مقابل هیبتش تسلیم بود

و آبهاى جارى آن از خشیّت او ساكن شد (و امواجش آرام گرفت).

 

شرح و تفسیر

 

آغاز آفرینش جهان

امام(علیه السلام) در آغاز این خطبه پرمعنا دست مخاطبان خود را گرفته و به آغاز

آفرینش جهان مى برد تا عظمت و شگفتیهاى آفرینش را به آنها نشان دهد،

مى فرماید: «از اقتدار و جبروت خداوند و آفرینش بدیع و دقیق او این است كه

از آب دریاى پهناور و موّاج و متراكم كه امواجش سخت به هم مى خورد و صداى عظیمى از آن بر مى خاست لایه خشك و جامدى آفرید»;

(وَ كَانَ مِنِ اقْتِدَارِ جَبَرُوتِهِ، وَ بَدِیعِ لَطَائِفِ صَنْعَتِهِ، أَنْ جَعَلَ مِنْ مَاءِ الْبَحْرِ الزَّاخِرِ(1) الْمُتَرَاكِمِ الْمُتَقَاصِفِ(2)، یَبَساً جَامِداً).

«اقتدار» از ریشه قدرت و نیز «جبروت» كه صیغه مبالغه است، معناى سلطه كامل را دارند،

بنابراین سرچشمه آفرینش عظیم آسمانها و زمین از یك سو قدرت عظیم پروردگار و از سوى دیگر ابداع لطیف و ظریف اوست.

ممكن است كسانى باشد كه در یك كار بزرگ دقت و ظرافت را فراموش كنند و یا یك كار ظریف و دقیق را در ابعاد وسیع نتوانند انجام دهند;

امّا خداوند قادر متعال این دو را در آفرینش زمین و آسمانها به هم آمیخته، هم داراى عظمت است و هم دقت و ظرافت

امام(علیه السلام) در این خطبه همانند خطبه اوّل نهج البلاغه و خطبه 91 مى فرماید: آغاز آفرینش از آب بوده است;

ولى به یقین منظور از این آب، آبهاى معمولى امروز نیست، بلكه توده عظیم مذاب و موّاجى است كه خداوند با قدرت بى پایانش آن را آفرید.

این مادّه مذاب با گذشت زمان، به بخشهاى جامدى تبدیل شد و آن بخشها زمین و كرات آسمانى را تشكیل دادند.

این سخنى است كه با فرضیّات علمى امروز در پیدایش جهان نیز سازگار است

قابل توجّه اینكه تعبیر «من ماء البحر الزاخر» نشان مى دهد بخشى از این

 

1. «زاخر» از ریشه «زخور» به معناى پرشدن گرفته شده و «بحر زاخر» به دریاى عظیم مملوّ از آب گفته مى شود.

2. «متقاصف» به معناى گروهى است كه یكدیگر را در هم بكوبند از ریشه «قصف» بر وزن «عكس» به معناى شكستن گرفته شده و در جمله بالا اشاره به امواج خروشانى است كه یكدیگر را درهم مى كوبیدند.

 

 

دریاى عظیم تبدیل به كرات آسمانى شدند و بخشى باقى ماندند

و این نیز با كشفیّات علم امروز سازگار است كه مى گوید: هنوز بخشهاى عظیمى از توده هاى گازهاى سوزان یا مواد مذاب در آسمانها وجود دارد كه

تبدیل به كراتى همانند كرات منظومه شمسى نشده است

و در ادامه این سخن از پیدایش آسمانهاى هفتگانه سخن مى گوید و مى فرماید: «سپس از آن طبقاتى آفرید و آنها را از هم باز كرد و هفت آسمان را تشكیل داد

بعد از آنكه به هم پیوسته بودند; همه آنها به فرمان او برقرار ماندند و در حدّ و اندازه اى كه او تعیین كرده بود قرار گرفتند»;

(ثُمَّ فَطَرَ مِنْهُ أَطْبَاقاً(1)، فَفَتَقَهَا سَبْعَ سَماوَات بَعْدَ ارْتِتَاقِهَا(2)، فَاسْتَمْسَكَتْ بِأَمْرِهِ، وَ قَامَتْ عَلى حَدِّهِ).

این سخن برگرفته از همان چیزى است كه در سوره انبیاء آیه 30 آمده است كه مى فرماید: «(أَوَلَمْ یَرَى الَّذِینَ كَفَرُوا أَنَّ السَّمَاوَاتِ وَالاَْرْضَ كَانَتَا رَتْقاً فَفَتَقْنَاهُمَا وَجَعَلْنَا مِنَ الْمَاءِ كُلَّ شَىْء حَىّ);

آیا كافران ندیدند كه آسمانها و زمین به هم پیوسته بودند و ما آنها را از یكدیگر باز كردیم و هر چیز زنده اى را از آب قرار دادیم

روشن است كه منظور از مشاهده در این آیه شریفه مشاهده حسى و با چشم نیست، بلكه از طریق علم و دانش و مشاهده درونى است

فرضیّات علم امروز نیز مى گوید آسمانها و زمین در آغاز به صورت توده واحد عظیمى از گازها و موادّ مذاب بود كه بر اثر گردش به دور خود یا عوامل دیگر،

قطعاتى پشت سر یكدیگر از آن جدا شد و به گوشه اى از فضا پرتاب گشت و كرات و منظومه ها و كهشكانها را تشكیل داد

 

 

1. «اطباق» جمع «طَبَق» به معناى طبقاتى است كه روى هم قرار گرفته اند.

2. «ارتقاق» به معناى پیوستگى از ریشه «رتق» گرفته شده كه ضد آن «فتق» به معناى گشودن است.

 

آنگاه امام به بیان آفرینش زمین مى پردازد و مى فرماید: «و زمینى به وجود

آورد كه دریاى عظیم و مسخّر شده اى آن را بر دوش خود حمل مى كرد دریایى كه در برابر فرمانش خاضع و در مقابل هیبتش تسلیم بود

و آبهاى جارى آن از خشیّت او ساكن شد (و امواجش آرام گرفت)»;

(وَ أَرْسَى(1) أَرْضاً یَحْمِلُهَا الاَْخْضَرُ(2) الْمُثْعَنْجِرُ(3)، وَ الْقَمْقَامُ(4) الْمُسَخَّرُ، قَدْ ذَلَّ لاَِمْرِهِ، وَ أَذْعَنَ لِهَیْبَتِهِ، وَ وَقَفَ الْجَارِی مِنْهُ لِخَشْیَتِهِ).

این سخن ممكن است اشاره به بارانهاى عظیم سیلابى باشد كه در آغاز پیدایش زمین همه كره زمین را به صورت دریایى عظیم به هم پیوسته فرا مى گرفت

و با گذشت زمان، آبها در خلل فرج زمین فرو نشستند و خشكیها كه مجموعاً یك چهارم كره زمین را تشكیل مى دهند از زیر آب سر برآوردند،

آبها آرام گرفتند و زمینها براى زندگى انسان و سایر موجودات زنده خشكى آماده شدند

 

1. «أرسى» از ریشه «رسو» بر وزن «مسح» به معناى ثابت و راسخ شدن گرفته شده است.

2. «اخضر» به معناى سبزرنگ در اینجا اشاره به دریاهاى عمیق است كه از كثرت عمق به رنگ سبز دیده مى شود.

3. «مثعنجر» به معناى سیّال و پرآب است از ریشه «ثعجرة» بر وزن «حنجره» به معناى جریان آب ومانند آن گرفته شده است.

4. «قمقام» به معناى دریاى عظیم است و در اصل از «قمقمة» بر وزن «همهمه» به معناى جمع كردن گرفته شده است و به دریاى عظیم و حوادث مهم از این جهت «قمقام» گفته مى شود كه آبهاى زیاد و مشكلات فراوان در آن جمع است.



    آرشیو


    جستجو در سایت



    آمار زنده سایت

کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :